ไม่ใช่ชื่อฟิกหรอก...
บ้าบอไปหน่อย พล๊อตไม่มีแต่อยากเขียน
จริงๆอยากเขียนเรื่องน่ารักๆ ให้มีดอกทานตะวันเป็นธีม
อ๊ะจริงสิ
คำเตือน ฟิกเรื่องนี้วาย รับไม่ได้ก็ไปซะ
คำเตือน เฮตาเลียเป็นการ์ตูน มีเนื้อหาเสียดสี ออกไปทางเสียสติหน่อยๆด้วย กรุณาอ่านด้วยวิจารณ์ญาณ แต่อย่าโอเว่อร์
คำเตือน ฟิกเรื่องนี้ไม่มีเนื้อหาอะไร เสียสติอย่างเดียว
ในห้องนั้นมีดอกทานตะวันอยู่
แต่พอจะมองอีกทีก็ไม่มีแล้ว
ที่อยู่ในแจกันใบใหญ่ตรงมุมห้องก็แห้งไปแล้ว จะเอาไปทิ้งก็รู้สึกชอบกล
คนที่น่าจะเอาไปทิ้ง คนที่คอยเอามาเปลี่ยน
อยู่ที่ไหน...
"ผมน่ะ อยากเห็นสีหน้าลำบากใจแล้วก็ร้องไห้ของโทริส"
แค่ได้ยินอย่างนั้น สีเลือดบนใบหน้าก็เผือดหายไปหมด ตัวต้นเหตุมีแต่หัวเราะฮึฮึอย่างพอใจ แต่ก็รู้หรอกว่ายังไม่พอใจเต็มที่
หัวเราะกลบเกลื่อนกลับไปอย่างฝืนๆ แล้วก็ทนนั่งทั้งหน้าซีดๆไปจนจบการประชุมจึงรีบหลบไปล้างหน้าล้างตาในห้องน้ำ
เพียงแต่นึกถึงเรื่องสมัยที่ยังอยู่กับคนคนนั้น ก็แทบจะสั่นไปทั้งตัว
เสียงใสๆเหมือนกับเด็กไร้เดียงสา แต่คำพูดที่โหดร้ายเหล่านั้นยังก้องสะท้อนอยู่ในหัวราวกับเจ้าตัวตามมาหลอกหลอนอยู่ข้างหลัง
"ไม่สบายใจอะไรเหรอ? โทริส"
ไม่ใช่แล้ว...นี่มันตามมาหลอกหลอนกันจริงๆนี่...
โทริสสะดุ้งสุดตัว แต่ไม่กล้าหันกลับไป ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมอง ไม่อยากเห็นเงาของคนคนนั้นที่ซ้อนอยู่ด้านหลังของตัวเองในระยะใกล้จนน่ากลัว
แต่ถึงจะจ้องท่อน้ำในอ่างล้างหน้าแทบตาย ที่หางตาก็ยังเห็นมือใหญ่ที่ขยับเข้ามาใกล้ และโอบร่างเขาจากด้านหลังอย่างช้าๆ
"ผมชอบหน้าแบบนี้ของโทริส จะชอบยิ่งกว่านี้อีกถ้าร้องไห้" เสียงนั้นกระซิบเข้ามาข้างหู สองมือรั้งตัวเขาไปข้างหลัง ร่างที่ดูเล็กลงไปถนัดเมื่อเทียบกับเจ้าของมือที่โอบอยู่นั้นสั่นระริก
ทั้งที่คิดว่าจะไม่ต้องกลัวอีกแล้ว นานครั้งจะมาเจอหน้ากัน ถึงจะต้องนั่งติดกันเพราะประเทศมีชายแดนติดกันก็คงจะไม่เป็นไร
คิดว่าจะไม่ถูกรังแกด้วยอะไรมากไปกว่าคำพูดอีกต่อไปแล้ว
นอกจากนั้น อีกสองคนก็สุขสบายดี แต่เขาล่ะ
อีวานมองดูโทริสเกือบตลอดเวลา อย่างกับว่าไม่ได้สนใจการประชุมที่ดำเนินไปเลย
ถึงจะทำเป็นไม่สนใจ เขาก็รู้ดีเกินกว่าจะหลอกตัวเอง
ถึงตอนนี้ความรู้สึกราวกับเป็นเหยื่อที่ถูกจ้องก็ได้รับการพิสูจน์แล้ว เพราะเขาถูกตะครุบเอาไว้อยู่หมัดแบบไม่รู้เนื้อรู้ตัว จะหนีก็ไม่รู้จะทำอย่างไร
"ร้องไห้ได้นะ ทุกคนกลับหมดแล้ว ไม่มีใครมาเห็นหรอก...นอกจากผม"
เสียงเบาๆหยอกเย้าที่ส่งผ่านเข้ามาในหูพร้อมกับลมหายใจอุ่นๆ
ร่างใหญ่โน้มลงใกล้ กระชับร่างเล็กๆของโทริสให้ชิดเข้าไปอีก ขณะแนบริมฝีปากเข้าที่ใบหู
ใบหน้าที่ซีดเผือดเมื่อครู่ร้อนผ่าวขึ้นมาในบัดดล
โทริสกัดฟัน เขาไม่อยากร้องไห้ ไม่อยากยอมแพ้ ที่สำคัญ เขาไม่จำเป็นต้องเชื่อฟังคนคนนี้อีกแล้ว ตั้งแต่แยกตัวออกมาแล้ว
คิดแล้วยกมือขึ้น จับทับมือใหญ่ที่โอบร่างอยู่ พยายามดึงออกจากตัว
"คุณอีวาน ปล่อยเถอะครับ"
โทริสพูด เสียงแผ่วสั่นเทา แต่ก็พูดออกไปแล้ว
ผลออกมาตรงข้ามกับที่ขออย่างที่คิดเอาไว้
อีวานกอดเขาแน่นยิ่งกว่าเดิม และหากแน่นไปกว่านั้นเขาก็คงจะจมหายเข้าไปในร่างใหญ่นั้นแน่นอน
แต่เขาก็ยังจะสู้
"ผมไม่ใช่ของของคุณ...อีกต่อไปแล้ว ได้โปรดปล่อยเถอะครับ"
เขาพูดทั้งกลั้นสะอื้น น้ำตาเกือบจะเอ่อขึ้นมาอยู่แล้ว แต่จะปล่อยให้ไหลออกมาไม่ได้
"ไม่ชอบเหรอ? โทริสไม่ชอบแบบนี้สินะ? ร้องไห้สิ ผมบอกว่าอยากเห็นไม่ใช่เหรอ"
อีวานพูดตอบด้วยน้ำเสียงเหมือนเด็กหยอกกันอย่างเคย
พลางยกมือข้างหนึ่งยกสูงขึ้นจนเกือบถึงคอของโทริสที่ไม่ทันสังเกตว่ากระดุมเสื้อนอกที่ติดไว้ถูกแกะออกไปแล้ว
ก่อนที่จะรู้ตัว เนคไทก็ถูกเลื่อนลงต่ำ และกระดุมเม็ดบนๆของเสื้อเชิ้ตก็หลุดออกทีละเม็ดๆ
"ยะ..หยุดนะครับ คุณอีวาน ทำแบบนี้ไม่.."
คอเสื้อถูกรั้งให้เปิดจนเกือบถึงไหล่ คนที่อยู่ด้านหลังก้มลงไซ้ที่คอโดยไม่ฟังคำห้าม
เสียงของเขาเองหายไปในลำคอ เหลือแต่เสียงครางที่ฟังไม่เป็นภาษาหลุดรอดออกมา
"โทริสไม่ร้องไห้ แต่ไม่เป็นไร อย่างอื่นผมก็อยากดู หน้าตาแบบนี้ของโทริส ผมก็อยากดูเหมือนกัน"
อีวานกระซิบใส่หูเขา พร้อมๆกับมือที่ล้วงเข้าไปในเสื้อ สัมผัสผิวเนียน ปลุกเร้าอารมณ์ของเขาให้ตื่นขึ้น
"..อย่าครับ...ไม่...อื้อ..."
โทริสยังคงพยายามปฏิเสธ คำพูดขาดห้วงกับลมหายใจรวยรินถูกปิดกั้นไปเมื่ออีกฝ่ายหนึ่งจับคางของเขาบังคับให้หันกลับไปหาแล้วทาบริมฝีปากเข้ามา
เขาขัดขืนไม่ได้ ต่อต้านไม่ได้เหมือนเคย ตอนนั้นเองที่น้ำตาที่กลั้นเอาไว้ไหลออกมาเมื่อโทริสหลับตาลงรับจูบนั้น
อีวานถอนริมฝีปากออก จูบลงข้างแก้มทันหยดน้ำตาที่ไหลผ่านลงมาอย่างเชื่องช้า แล้วเลียลากกลับขึ้นไปจนถึงหางตาก่อนจูบซ้ำอีกทีหนึ่งตรงนั้น
"โทริสร้องไห้แล้วนะ"
เขาพูดอย่างพอใจ โทริสได้ยินอย่างนั้นก็เค้นเสียงตอบออกมา
"ถ้าอย่างนั้น..ก็....หยุดสิครับ"
"ไม่เอา"
เด็กเอาแต่ใจ...
โทริสไม่รู้ว่าจะมองอิวานอย่างไรดี
บางครั้งก็ดูไร้เดียงสาราวกับเด็กๆ ทั้งสุ้มเสียงการกระทำ ดูเหมือนกับเด็กเล็กๆคนหนึ่งที่โตเกินตัว ทว่าบางครั้งกลับกลายเป็นปิศาจร้าย
บางครั้งก็ดูไม่ออกเลยว่าเป็นอะไรกันแน่
"พอเถอะครับ... ถ้ามีใครเข้ามา..มันจะ..."
โทริสลองให้เหตุผลอย่างอื่น แม้จะไม่สู้หวังผลนักก็ตาม
"ตามมารยาทที่ดี ก็ต้องขอโทษแล้วรีบกลับออกไปไม่ใช่เหรอ?"
คำตอบที่บ่งบอกว่าหมดหวังโดยสิ้นเชิงถูกส่งกลับเข้าหูมาอีกครั้ง
โทริสเริ่มจะปลงตก เหมือนที่เคยปลงมาตลอดตอนที่ยังอาศัยอยู่กับอีวาน
เขาก็ทำอะไรไม่ได้อีก นอกจากพยายามกลั้นเสียงเอาไว้เพราะกลัวว่าใครจะได้ยินเข้า อย่างไรเสียก็ไม่ใช่สถานที่ส่วนตัว ถ้ามีใครมาเห็นเข้าก็ไม่รู้ว่าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนดี
"คุณอีวาน..อื้อ..."
โทริสเม้มปากกัดฟันแน่น เข็มขัดของเขาหลุดออกมาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ใจเขาอยากให้อีกฝ่ายหยุด แต่เมื่อทำไม่ได้ ก็ได้แต่เอามือหนึ่งดึงกางเกงเอาไว้ ขณะที่มือของอีกคนกลับล้วงเข้าไปข้างใน
ลมหายใจเริ่มหนักขึ้นจนเหมือนหอบ ใบหน้าร้อนผ่าวแดงไปถึงหูไม่ทีท่าว่าจะกลับเป็นปกติง่ายๆ อย่างน้อยก็ไม่ใช่ในขณะที่อีกฝ่ายยังรุกรานเขาอยู่อย่างนี้
"ผมชอบหน้าแบบนี้ของโทริส"
อีวานพูดขึ้นมา กระซิบจนติดหู
โทริสหลับตาแน่น แทบจะกัดริมฝีปากของตัวเองที่เม้มเอาไว้ด้วยความอาย
"ตอนที่ร้องไห้ก็ด้วย ตอนที่ลำบากใจ ทำอะไรไม่ถูกก็ด้วย ตอนที่หัวเราะกลบเกลื่อนแบบนั้นก็ด้วย...กลัวผมใช่มั้ยล่ะ โทริสที่หลบตาผม ตัวสั่นเหมือนลูกนก ผมก็ชอบ ผมชอบทั้งหมดเลย"
โธ่...ช่างมีแต่เรื่องดีๆ
โทริสอดรู้สึกอยากร้องไห้ขึ้นมาอีกครั้งไม่ได้
ถ้าร้องออกไปแล้ว อีวานก็คงชอบใจ แล้วก็แกล้งเขาหนักขึ้น แต่ถึงเก็บเอาไว้ อีวานก็จะแกล้งไปจนกว่าจะพอใจอยู่ดี
ทางหนีก็ไม่มี...วิธีรับมือก็ไม่น่าได้เรื่อง
จะให้ทำยังไง...
"ทำไม...ครับ"
เขาตั้งสติ ถามแทรกเสียงหอบหายใจของตนเองออกไป พยายามจะลืมตามองดูอีกฝ่าย แต่ก็ต้องรีบหลับตาลงไปอีกก่อนที่จะทันเห็นสภาพของตัวเองในกระจก
เสื้อที่หลุดลุ่ย ใบหน้าแดงก่ำเพราะสัมผัสของคนที่อยู่ข้างหลัง
แค่ความรู้สึกก็เลวร้ายมากแล้ว ไม่อยากจะเห็นด้วยตาหรอกว่าถูกสัมผัสตรงไหนบ้าง
เขาหายใจแทบไม่ถูกจังหวะอยู่แล้ว แต่เพราะทนฟังแต่เสียงหอบของตัวเองต่อไปไม่ได้ จึงกัดฟันถามออกไปอีกครั้ง
"ทำไมต้อง..เป็น...ผม"
ไม่ใช่ว่าอยากจะให้สองคนที่เหมือนกับน้องชายของตัวเองต้องถูกแกล้งแทนหรอกนะ
สมัยนั้นก็คิดว่าเพราะเขามักออกรับหน้าเพื่อไม่ให้คนอื่นๆต้องลำบาก จึงถูกรังแกมากที่สุด
แต่ตอนนี้ก็ได้รับการพิสูจน์แล้วว่าไม่จริง ทั้งๆที่ไม่ได้อยู่กับอีวานอีกแล้ว คนคนนั้นก็ยังคงชอบแกล้งเขา รังแกเขาไม่หยุด ไม่เปลี่ยนแปลง
"เพราะผมชอบโทริสไง"
อีวานตอบด้วยเสียงร่าเริงไร้เดียงสาอย่างเคย จนแทบจะเหมือนกันฟังผิดไป
"ผม..? อ๊ะ..."
โทริสคงจะถามย้ำกลับไปหากไม่เพราะความรู้สึกที่เบื้องล่างที่ถูกกระตุ้นขึ้นมาด้วยมือของอีกฝ่ายเริ่มจะรุนแรงขึ้นมา
คำพูดที่คิดเอาไว้ก็เลือนหายไป เสียงที่ออกมาก็เหลือเพียงแต่เสียงครางในลำคอ ส่วนหนึ่งก็เพราะความพยายามต่อต้านขัดขืน อีกส่วนหนึ่งจากความพึงใจลึกๆที่ห้ามไม่ได้
ถึงตอนนี้ แม้แต่การควบคุมตัวเองก็กลายเป็นยากเกินไปเสียแล้ว
เสียงร้องครางที่กัดฟันห้ามจนถึงที่สุดเล็ดรอดออกมาเป็นช่วงๆ
มือข้างหนึ่งจับมือใหญ่ของอีวานแน่นจนเล็บแทบจะจิกลงไปในเนื้อ
เขายังคงปฏิเสธที่จะลืมตา แต่นอกจากนั้นแล้วก็ทำอะไรไม่ได้อีก ยิ่งเมื่อไม่เหลือเรี่ยวแรงจะทำอะไรแล้วด้วย
"ที่จริงแค่ดูก็สนุกแล้วนะ แต่ว่า ผมอยากให้โทริสเป็นของผม"
เสียงที่เหมือนเด็กนั้นดังขึ้นข้างหูอีกครั้ง แต่คราวนี้เขาต้องสะดุ้งจริงๆ
โทริสพยายามหันกลับไป แต่วงแขนที่โอบกอดร่างตัวเองไว้แน่นก็ไม่ยินยอมให้ทำอย่างนั้นได้ จึงได้แต่เอี้ยวคอไปเท่าที่พอจะทำได้
เพราะหันกลับไปแบบนั้น แทนที่จะทันเห็นอะไร กลายเป็นว่าเกือบจะชนเข้ากับใบหน้าของอีวานอย่างจัง
ดังนั้นแล้วอีกฝ่ายจึงฉวยโอกาสขโมยจูบไปอีกครั้งหนึ่งได้
แม้จะพยายามขืนตัวก็ไม่เป็นผลแต่อย่างใด โทริสจึงได้แต่ยอมรับ ปล่อยให้อีวานรุกล้ำดังใจอยาก
ที่ทำให้แย่เข้าไปอีกคือ ขณะที่ถูกปลายลิ้นล่วงล้ำอย่างนั้นแล้ว เบื้องล่างก็เริ่มจะถูกบุกรุกด้วยเช่นกัน
"...คุณอีวาน..ยะ..อ๊ะ...อื้อ..อย่า..ครับ ..ผมไม่..."
เมื่อริมฝีปากเป็นอิสระ ก็พยายามพูดห้ามทั้งที่ยังหอบฮัก เสียงที่ออกมาก็ขาดห้วงจนฟังแทบไม่ได้ แต่..
"จะ...คุณอีวาน..ผม เจ็บ...."
โทริสเริ่มต้องเค้นเสียงพูดทั้งน้ำตา เขาเริ่มรู้สึกเหมือนหายใจไม่ทัน อะไรบางอย่างในร่างกายกำลังตื่นขึ้น และมันก็ไม่ยอมเชื่อฟัง หรือสงบลงเอาซะเลย
อีวานหัวเราะเบาๆ
"เจ็บสิ ผมอยากเห็นโทริสเจ็บ อยากได้ยินเสียงร้องของโทริส แต่ว่าท่าทางทรมานอย่างนี้เวลาที่โทริสพยายามเก็บมันเอาไว้ ผมก็ชอบนะ ผมชอบโทริส"
เสียงนั้นเหมือนฝันร้ายเข้าไปทุกที
เพราะอะไรเขาถึงต้องมาตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ด้วย
"เพราะงั้น โทริสต้องเป็นของผมคนเดียวเท่านั้น"
"ผม..ไม่...อื้อ...ไม่ใช่...อ๊ะ"
เขาพยายามเอ่ยห้าม ขณะที่ร่างถูกผลักลงกับแผงอ่างล้างหน้า เมื่อทิ้งน้ำหนักลงไปบนนั้น สะโพกก็ถูกยกขึ้นอย่างง่ายดาย
"มะ ไม่!! ไม่นะ คุณอีวาน!! ผมไม่ใช่ของคุณอย่างเมื่อก่อนแล้วนะครับ!!"
โทริสร้องด้วยความตระหนก แต่เมื่อคิดจะลุกขึ้นก็ถูกกดหัวไหล่ลงจนขยับไม่ได้
"ที่ว่าไม่ใช่ของผมก็แค่เรื่องทางการนี่นา ก็แค่ในนามเฉยๆ ไม่เกี่ยวซักหน่อย นี่โทริสถ้าดื้อล่ะก็ จะเจ็บนะ ไม่ใช่ว่าผมรังเกียจเลือดของโทริสหรอกนะ แต่ว่า...มันก็ไม่ดีใช่มั้ยล่ะ"
ยังมีหน้ามาพูดอีก...
เสียงใสๆกระซิบซาบ อีวานโน้มร่างลงมาจนแนบสนิท ขณะที่ค่อยๆดันเข้ามา
โทริสแทบอยากจะหายไปจากตรงนั้น หายไปไหนก็ได้ หรือจะหายไปเฉยๆ ไม่ต้องไปไหนทั้งนั้นก็ได้ อาจจะดีเสียกว่า จะได้ไม่ต้องเจ็บอีก
ก็รู้ว่าเป็นไปไม่ได้
"เจ็บ..ครับ หยุดเถอะ...ผมขอร้อง หยุดเถอะ..นะครับ..."
เขายอมแล้ว อย่างไรเสียก็เจ็บเท่ากัน หรือถ้าพยายามขัดขืนมากไปกว่านี้อาจจะยิ่งเจ็บกว่า
เจ็บตัวยังไม่ว่า เจ็บใจนี่ไม่รู้จะทำยังไงดี
น้ำตาไหลเป็นสาย มือกำหัวก๊อกแน่นจนเจ็บราวกับเป็นที่ยึดเหนี่ยวอย่างสุดท้าย ทั้งร่างสั่นรัวทั้งด้วยความเจ็บด้วยแรงสะอื้น
สมใจหรือยัง
เสียงหัวเราะเบาๆอยู่แทบจะติดหู
"ฮึฮึ โทริสร้องไห้อีกแล้ว เงยหน้าสิ ผมอยากเห็นชัดๆ"
พูดไม่พูดเปล่า อีวานพลิกร่างของโทริสขึ้นอย่างง่ายดายแม้อีกฝ่ายจะออกแรงขืนตัว
มือที่ถูกดึงหลุดจากที่ยึดเหนี่ยวที่ช่วยอะไรไม่ได้ไม่รู้จะเอาไปไว้ที่ไหนก็ยกขึ้น พยายามบังใบหน้าแดงซ่านของตัวเองเอาไว้ ไม่ทันไรก็ถูกดึงออก กดลงข้างตัวอีกเช่นกัน
"อย่าบังสิ โทริสแบบนี้...น่ารักออก ผมชอบ..."
เขาพูด เสียงอ่อนหวานจนถ้าอยู่ในสถานการณ์อื่นคงฟังเหมือนคำรักหวาน
แต่ในสภาพแบบนี้ ที่แบบนี้ ไม่รู้จะเอาไปเปรียบกับอะไรดี
ถึงตอนนี้โทริสก็ได้แต่ร้องไห้ ไม่ห้ามไม่ขออะไรอีกแล้ว ไม่คิดรับรู้อะไรด้วยซ้ำ
กระนั้นก็ยังสัมผัสลมหายใจอุ่นๆที่ต้องใบหน้าได้ดี จากนั้นก็เป็นจูบที่ล่วงล้ำเข้ามาอย่างไม่เกรงใจ ก่อนที่อีกฝ่ายจะแนบหน้าเข้ามาจนแก้มติดกัน
"ปกติโทริสยิ้มตลอดเลย ยิ้มให้กับทุกคนตลอดเวลา แล้วก็ดีกับทุกคนตลอดเวลา อย่าให้คนอื่นเห็นโทริสที่ร้องไห้แบบนี้นะ โทริส"
อีวานพูดเบาๆข้างหูเขา ให้เขาฟังแต่แค่คนเดียว
"โทริสเป็นของผมคนเดียวนะ"
ย้ำคำเดิม
ไม่.......
ดอกทานตะวันกลีบช้ำ แต่ก็มีเหลืออยู่แค่ดอกเดียวเท่านั้น
จ่ายเงินซื้อมาแล้ว
เสียบลงไปในแจกันใหญ่ใบเดิม
แล้วก็นั่งมองอยู่อย่างนั้น
edit @ 22 Nov 2008 15:26:47 by หมายิ้ม
)
มีคนเขียนคู่นี้ดีใจจัง ฮิ้วววว
